Toen Holocaustoverlevenden nu Abortuspverlevenden

  • Increase
  • Decrease
  • Normal

Current Size: 100%

Hedenmorgen(avond) 21 juli 2013 L.P. Dorenbos

 
Toen Holocaustoverlevenden, vandaag Abortusoverlevenden

 
Als kind gered voor de lijdende kinderen vandaag
 
Door Ravensbrück zet ik nu mijn leven in voor kinderen die lijden. Mijn moeder en ik met mijn twee zussen werden op transport gezet naar het vrouwenkamp Ravensbrück. Ik was toen twee jaar. Ik werd crimineel en stal alles wat ik te pakken kon krijgen, tot een suikerklontje toe. Eén van de kapo's wist het, maar liet het oogluikend toe. Zo bleven we een beetje in leven. Misschien had hij zelf wel zo'n onschuldig meisje thuis rondlopen. We hebben het allemaal overleefd. Maar ik begon eigenlijk pas op mijn zesde met een “gewoon” leven met een trauma waar je je hele leven mee blijft lopen. Mijn moeder riep dan; wil je verder dan moet je vooruit kijken en het verleden achter je laten. Mijn vader wilde nergens meer over praten. Door ernstige ziekte van mijn kind die het gered heeft in tegenstelling tot een jongen op zijn ziekenkamer die na moedige strijd aan acute leukemie het leven liet heb ik me geroepen geweten om samen met zijn ouders mijn leven in te zetten voor kinderen met kanker. Volgend jaar komt weer een groep naar Nederland. U zult nog van mij horen!

 
Ik vertelde dat ik in Assen langs de spoorlijn vlak bij Kamp Westerbork richting Auschwitz woonde. Ik was toen twee jaar. Als ik het jaren na de oorlog met mijn moeder over de treinen had die elke dinsdagmorgen om één uur voor ons huis rangeerden met weer duizend Joden enkele reis Auschwitz dan werd ze onrustig. Ze wilde niet over die “trein” meer praten. We waren dus even oud. Zij zat in die trein met haar moeder en zussen en ik stond met mijn moeder voor de spoorbomen. Misschien wel toen zij in een van die wagons zat. Het is een wonder dat ze hier levend voor me staat. Met al haar ervaring zet ze zich nu in voor een reis met ernstig gehandicapte Joodse mensen uit Israël waarvan wij als Brinktv.com een film impressie maken. We zitten op een rondvaartboot door de Amsterdamse grachten en zijn op weg naar de Portugese Synagoge.

 
Ze kijkt me aan en zegt ik begrijp het niet, maar onze lieve Heer zal er wel een bedoeling mee hebben. Ze ziet dat ik er van schrik en vraagt of ik ook geloof. Ja, ik geloof, maar ben zo diep geschokt met wat zij zegt dat zij zelfs nog kan zeggen dat ze gelooft dat God er wel een bedoeling mee zal hebben. Met haar beaam ik dat er wel een God moet zijn, want anders blijft het één grote ellende. Zij heeft haar eigen denken overstegen door te erkennen en te geloven dat alleen God aan deze ellende een einde kan maken. Ik ben diep onder de indruk en stamel dat ik als onderdeel van een christendom dat door een valse exegese tot op vandaag toe de ene vreselijke Holocaust na de andere heeft veroorzaakt. Ze knikt begrijpend als ik met diepe schaamte moet erkennen dat we van alles niets hebben geleerd. Het zet mij onverwachts plots recht op mijn voeten om deze valse exegese van de geestelijk Israël theologie, al zouden de beloften voor land en volk van Israël overgegaan zijn naar de “kerk” en niet meer voor Israël gelden. Wat een leugen, een valse exegese, hoe durven we Messias Jezus zo verloochenen.

 
En vandaag zien we een om zich heen grijpend antisemitisme bij alle volkeren rondom Israël maar ook wereldwijd. Als vandaag de treinen naar Auschwitz zouden rijden, zouden wij die dan stoppen? Op kerstavond kwamen de kapo's in het kamp op het idee dat de tweehonderd Joodse kinderen in Ravensbrück voor hen kerstliederen zouden zingen. Mijn moeder hoorde ervan en besloot dat wat er ook gebeurde zij er niet aan zou meewerken. Ze heeft kans gezien ons te verstoppen. Toen de avond kwam werd de zaal versierd, het kerstdiner aangerukt. De muziek speelde en de kinderen zongen ontroerend. Na afloop verlieten de kapo's met hun familie de zaal die vervolgens met alle kinderen in brand werd gestoken. Met doffe maar ook strijdlustige ogen zegt ze dat als mijn moeder ons niet verborgen had zij hier nu niet gestaan zou hebben. Jaap de Wit mijn oude trouwe EO medewerker met hart voor Israël die alles gedaan heeft om deze reis voor gehandicapten mogelijk te maken belooft me het boek met het levensverhaal van haar familie te sturen. Ik voel me zo diep schuldig aan deze moord.

 
Hoe kunnen we nog ooit verwachten dat een Jood tot geloof in Messias Jezus kan komen. We hebben daar een verschrikkelijke barricade voor opgeworpen. Wat een oordeel hebben we over ons heen gehaald. De profeten hebben ons keer op keer het oordeel aangekondigd. Het is alsof Jeremia vandaag op die rondvaartboot met klem ons oproept om ons te bekeren. HEERE, zet mij recht op mijn voeten. Vergeef mij mijn wankelmoedigheid. Ik doe boete in stof en as. Ik buig mij voor U neer. HEERE, ontferm U over mij. Kom met uw helende kracht in mijn leven. Ik hoor nog weer het verhaal van Rabbijn Friedrich uit Antwerpen die elke maand les gaf op het Cheider het Joodse schooltje in Amsterdam in het Jodendom. Doodslag was verboden in de Duitse wet, maar een Jood ombrengen was geen doodslag. Een Duitse soldaat kon in het kamp een zeurderig klein kindje tegen een boom doodslaan om 's avonds op kerstavond met zijn kleinkindje op schoot met tranen in de ogen kerstliederen te zingen. Alles wat rabbijn Friedrich vertelde had een diepere dubbele betekenis. Deze Lubawitzer Rebbe bedoelde dat als dat dan de Messias van die Christenen is de Joodse gelovige daar op grote afstand van blijft en met volharding de eigen messias verwacht. Misschien wel de inmiddels overleden Lubawitzer Rebbe uit New York.
 
Bij de Rabbijn thuis in Antwerpen vertrouwde hij ons toe dat 80 van zijn familieleden zijn omgekomen. Ook kinderen die geboren werden. Maar als hij moest kiezen, of zijn kind laten onderduiken bij een christelijk gezin of mee naar Auschwitz, hij voor het laatste zou kiezen. Je bent geschokt als je dit hoort, maar je beseft ook steeds dieper hoe wij onze Messias hebben verloochend door zijn uitverkoren volk dit aan te durven doen. God maakt het steeds op ondubbelzinnige wijze duidelijk dat Hij zijn volk straft als zij volharden in afval afgodendienst en ongeloof, maar wee je gebeente als jij als persoon, kerk, groep, volk of natie daaraan meewerkt. De grote rijken die Israël hebben aangevallen als Assyrië, Babel en Medië en Perzië zijn van de aardbodem verdwenen. Dat gebeurde toen en dat zal ook vandaag gebeuren. De maat van Gods gramschap raakt vol.

 
Het perverse grote rijk van de eindtijd, het grote Babylon zal in één uur vallen. We zien de contouren al. Het opkomend antisemitisme in het Midden Oosten maar ook op de straten van Amsterdam waar Joodse kindertjes niet meer veilig met een keppeltje op naar de Joodse school het Cheider in Amsterdam durven en waar op straat klinkt; Ras, ras, ras, alle Joden aan het gas. God neemt het niet langer. Het blijft zijn uitverkoren volk en wee je gebeente als je daar aankomt. Lees wat de profeet Zacharia daarover zegt. Als je aan Gods oogappel, het Joodse volk komt, zul je je deerlijk verwonden. En als je onschuldig bloed vergiet, dan zal jouw bloed vergoten worden. En de martelaren door de eeuwen heen onder het altaar roepen dan ook: hoelang HEERE, voordat U ons onschuldig vergoten bloed wreekt. Nauwelijks 40 jaar later voltrekt zich een nieuwe nog veel grotere Holocaust in de wereld. Onvoorstelbaar.

 
Want vandaag wordt een discriminatie aanval gedaan op onze ongeboren medemens. Je bent je leven niet veilig in de moederschoot. Ieder beneden veertig jaar is een overlevende. De dans ontsprongen van abortus. Nu geen Holocaustoverlevenden, maar een abortusoverlevenden. En net als toen ben je niet van deze wereld, als je je voor deze weerloze schepselen inzet. Je houdt de vooruitgang tegen. En zo gaan de abortustreinen in een onafzienbare rij van wagons met honderdduizenden levens enkele reis sterf- moordhuis abortuskliniek, waar vandaag met de wet in de hand aan de lopende band kindertjes de dood worden ingejaagd. Ik zie maar steeds die tweehonderd brandende om leven schreeuwende kinderen na de kerstviering in kamp Ravensbrück voor me. Ik hoor ze schreeuwen. Ik zie hun moeders vertwijfeld schreeuwen en een rouwklacht aanheffen. Ik zie de engelen met uitgestoken handen en vol deernis deze kinderen troosten en opvangen in de hemelse gewesten waar ze ook de hemelse kerstliederen horen en voor eeuwig uit volle borst weer meezingen.

 
Vandaag is het legioen welkom-engelen steeds actiever in de weer om wereldwijd elk jaar voor 50 miljoen geaborteerde kindertjes plaats maken in de hemel onder het altaar waar iedereen waarvan het bloed onschuldig is vergoten door de eeuwen heen een heerlijk onderkomen krijgt compleet met een wit gewaad. Ze hebben gehoord bij de opening van het vijfde zegel in Openbaring 6 vers 9 tot 11 dat ze nog even geduld moeten hebben voordat God hun bloed wreekt. Er is dus haast geboden. Het bloed van de miljoenen Joodse kinderen waarvan de namen onafgebroken worden opgelezen in het paviljoen van de kinderen in Yad Vashem en het bloed van de nu al meer dan één miljard gedode ongeboren kinderen in hun moederschoot schreeuwt om het oordeel. Hun schreeuw om leven is de roep om weg te gaan uit het afgodische Babel van de zonde voordat het te laat is. Nog klinkt de roep; Bekeer je. Kom tot het feest, voordat het te laat is. De grote scheiding komt. En waarom zou je het eeuwige leven willen missen. Liever de rest van je leven in de hemel dan willens en wetens op de hel afstevenen. God roept.
 
Exodus:21:1-36 Handelingen 28:1-15
 
Zie voor documentaire www.brinktv.com
 
Vanmorgen 21 juli 2015 L.P. Dorenbos
 
Toen Holocaustoverlevenden nu Abortusoverlevenden
 
We zagen de rij wachtenden voor het Anne Frank huis aan de Prinsengracht in Amsterdam zo lang dat ze tot om de naastgelegen Westerkerk kringelde. Later in de middag zagen we nog de rij. Wat beweegt hen. Anne Frank en familie zaten in de laatste trein naar Auschwitz. 91 treinen waarvan nooit een trein gestopt is. De heer Cohen oprichter van de Joodse school het Cheider in Amsterdam zei: ‘alle Nederlanders zaten in het verzet’ en na een pauze zei hij ironisch: ‘na de oorlog!’
 
De heer Cohen belde me toen een bom ontplofte bij de synagoge in Antwerpen en zei: ‘het komt al weer heel dicht bij’. En Rabbijn Friedrich voorzitter van het Cheider belde me later uit Antwerpen toen de euthanasiewet in Nederland was aangenomen en zei: ‘het is weer zo ver’. Nu nu de laatste Holocaustoverlevenden sterven wordt hun plaats vandaag ingenomen door Abortusoverlevenden. Het kind in de moederschoot is sinds veertig jaar vogelvrij. Nu is het enkele reis abortuskliniek.
 
Het Anne Frank Huis werd gesloten toen wij met onze Mars voor het Leven passeerden op weg van de Dam naar de Noorderkerk, zodat wij onze brief met de oproep om nu ook op te komen voor het bedreigde ongeboren leven niet konden afgeven. Even later riep bij de Noorderkerk een vrouw ons laatdunkend en vol haat toe: ‘die hebben ze vergeten in de oorlog’. HEERE, ontferm u over ons en ons land en bekeer ons. We gaan weer niet in het verzet. Hoor toch; hun bloed schreeuwt om leven.
 
De derde wereldoorlog woedt in de moederschoot, zei moeder Theresa bij de uitreiking van haar Nobelprijs voor de vrede. Nu geen zes miljoen maar al meer dan anderhalf miljard. Dagelijks komen meisjes en vrouwen in grote nood om hulp omdat ze hun kindje hebben ‘vermoord’ (zie www.erishulp.nl). We missen nu al meer dan één miljoen kinderen. Twee miljoen ouders zijn vader en moeder van een dood kindje. Wanneer wordt het D-Day voor deze ‘holocaust’. Samen in verzet.
 
Op kerstavond kwamen de kapo's in het kamp op het idee dat de tweehonderd Joodse kinderen in Ravensbrück voor hen kerstliederen zouden zingen. Toen de avond kwam werd de zaal versierd. De muziek speelde en de kinderen zongen ontroerend. Na afloop verlieten de kapo's de zaal die vervolgens met alle kinderen in brand werd gestoken. Met strijdlustige ogen zegt ze, dat als mijn moeder ons niet verborgen zou zij hier nu niet gestaan hebben! Zie bijlage aangrijpend verhaal.
 
 
Drs. L.P. Dorenbos, voorzitter Stichting Schreeuw om Leven
www.schreeuwomleven.nl
 
www.woonbijbel.nl Vandaag lezen we Exodus:21:1-36 Handelingen 28:1-15